user_mobilelogo

BKasprowiczNa rynku wydawniczym ukazała się książka "Polska Morska prof. Bolesława Kasprowicza - pasja, praca i umiłowanie" pod red. Romana Kolickiego będąca zbiorem niezwykle ciekawych materiałów źródłowych jak również wspomnień współpracowników prof. Bolesława Kasprowicza. Biografia na tle trzech epok historyczno-politycznych - zaboru pruskiego, II Rzeczpospolitej Polskiej oraz czasów okupacji i Polski Ludowej - przedstawia lata początkowej aktywności zawodowej, rozwoju naukowego oraz działalności w wielu instytucjach naukowych, gospodarczych i społecznych związanych z gospodarką morską wybitnej osobistości jaką jest profesor Bolesław Kasprowicz. W biografii oprócz opracowanych badań archiwalnych z Poznania i Gniezna oraz unikatowych materiałów archiwalnych od rodziny profesora znajdziemy także opracowania współpracowników Profesora, a wśród nich profesorów doktorów habilitowanych: Tadeusza Szczepaniaka, Leopolda Kużmy, Konrada Misztala, Danuty Rucińskiej oraz Daniela DudyWartym wspomnienia jest, że biografia  jest drugą w serii, po "Mikrofon, scena i dziedzictwo morskie: prof. dr hab. Zygmunt Sojka" autorstwa Henryka Spigarskiego, wydaną przez Towarzystwo Przyjaciół Narodowego Muzeum Morskiego.

Polskie Towarzystwo Nautologiczne łączy z profesorem Bolesławem Kasprowiczem szczególna więź, jako że Profesor zaangażował się w działalność Towarzystwa, będąc jego wiceprzewodniczącym a następnie prezesem. Poniżej znajduje się jeden z rozdziałów biografii napisany przez Prezesa Polskiego Towarzystwa Naukowego prof. Daniela Dudę pt. "Prof Bolesław Kasprowicz - autorytet naukowy i moralny Nautoligii." 

Lekturę gorąco polecamy.

Profesor Bolewsław Kaspowicz - autorytet naukowy i moralny Nautologii

kpt. ż. w. prof. Daniel Duda

slideshow bottom

Fragment książki "Polsa morska prof. Boleslawa Kasprowicza - pasja, praca i umiłowanie"
pod red. Romana Kolickiego, wyd. Towarzystwo Przyjaciół Narodowego Muzeum Morskiego

 

Profesor Bolesław Kasprowicz został zaproszony do udziału w pracy Rady Programowej Polskiego Towarzystwa Nautologicznego w 1967 roku. Radą Programową kierował wówczas wybitny profesor Ludwik Zabrocki, członkami byli: Karol Górski, Kazimierz Libera, Eugeniusz Olszewski, Roman Pollak, Jerzy Reychman, Witold J. Urbanowicz, a jej sekretarzem – kmdr dyplomowany Jerzy Kłossowski. Ważną inicjatywą mającą niezwykle znaczący wymiar było podjęcie przez Radę Programową decyzji dotyczącej zorganizowania sesji naukowej poświęconej 400-leciu Komisji Morskiej powołanej przez króla Zygmunta Augusta w 1568 roku. W programie obchodów tej znamiennej rocznicy historii Polski morskiej było wydanie specjalnego medalu oraz łacińskiego tekstu dokumentów królewskich Komisja Morska z tłumaczeniem na język angielski i polski, przy czym tekst miał być pisany gotykiem. Efekty tej niezmiernie trudnej i kosztowej pracy zostały opublikowane w Nautologii nr 1-2 (9-10) 1968 r.
Planowano również wydanie odpowiedniego znaczka pocztowego, listownika, itp., a także (w 1968 roku) wybicie Medalu Komisji Morskiej. Poparcie tych działań uzyskano ze strony wiceministra żeglugi Jerzego Szopy. Było to wielkie wyzwanie.
Na zebraniu zarządu Polskiego Towarzystwa Nautologicznego 9 kwietnia 1968 roku rezygnację z pracy w nim złożył komandor rez. Jerzy Kłossowski (ówcześnie drugi wiceprzewodniczący). Na zebraniu 28 listopada 1968 roku Zarząd Polskiego Towarzystwa Nautologicznego podjął decyzję powierzenia obowiązków drugiego wiceprzewodniczącego prof. dr. Bolesławowi Kasprowiczowi. Na tym samym posiedzeniu postanowiono zacieśnić współpracę z powstającą Wyższą Szkołą Morską w Gdyni i Wyższą Szkołą Morską w Szczecinie, na co zarząd uzyskał wcześniej zgodę wiceministra Jerzego Szopy. Miało to miejsce podczas spotkania z wiceministrem Jerzym Szopą 16 września 1968 roku w Ministerstwie Żeglugi. Minister Szopa przyrzekł Towarzystwu Nautologicznemu udzielić pomocy w uzyskaniu odpowiedniego lokalu do prowadzenia działalności organizacyjnej, badawczej i redakcyjnej.
W maju 1969 roku Polskie Towarzystwo Nautologiczne zostało poinformowane przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, że „oceniając pozytywne materiały publikowane w Nautologii” – ministerstwo poleciło swoim placówkom zagranicznym kwartalnik Polskiego Towarzystwa Nautologicznego jako „cenny materiał”.
Kolejny ważny krok Towarzystwa to nawiązanie współpracy z prof. dr. Stanisławem Hücklem, przewodniczącym Komitetu Badań Morza PAN i włączenie się do wspólnych działań. Towarzystwo pragnęło uzyskać między innymi poparcie Polskiej Akademii Nauk w uzyskaniu zgody na powołanie etatowej Pracowni Nautologii przy Polskim Towarzystwie Nautologicznym. „Rozwój badań nautologicznych na świecie jest obecnie tak szybki i prowadzony na tak szerokim froncie, że Towarzystwo nasze nie jest w możności stworzyć badaniom tego rodzaju warsztatowych i materiałowych warunków umożliwiających prowadzenie badań nautologicznych tak aktywnych, aby dotrzymywało kroku pracom prowadzonym w wielu krajach świata.” Prof. Stanisław Hückel przyjął to stwierdzenie z pełnym zrozumieniem, jak również wysoko ocenił dotychczasowe osiągnięcia Towarzystwa (Nautologia nr 1-2 1969 s. 92). Podczas kolejnego spotkania, w którym uczestniczyli prof. Stanisław Hückle i prof. Witold Nowacki, wiceprezes Polskiej Akademii Nauk oraz dr Władysław Drapella, zastępca przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, uzyskano poparcie ze strony prof. Witolda Nowackiego dla działań Towarzystwa. Plany dotyczące współpracy zaakceptowali również przewodniczący Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN prof. dr inż. Jerzy Bukowski.
12 kwietnia 1969 roku nawiązano ścisłą współpracę z Towarzystwem Przyjaciół Muzeum Morskiego w Gdańsku. W spotkaniu tym wzięli udział między innymi: ze strony PTN Witold Bublewski, przewodniczący komisji rewizyjnej, Anna Olejarnik, sekretarz generalny, Władysław Drapella, wiceprzewodniczący, Florian Wichłacz, przewodniczący Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Morskiego, Andrzej Benesz, poseł na Sejm i przewodniczący Sejmowej Komisji Gospodarki Morskiej i żeglugi oraz podkomisji ds. wychowania morskiego, Przemysław Smolarek, dyrektor CMM w Gdańsku, Bolesław Polkowski, sekretarz generalny TPMM (również członek PTN), Stanisław Ludwig z PTN, Zbigniew Grzywaczewski z Instytutu Morskiego (członek PTN). Ta przykładna współpraca trwa do dnia dzisiejszego i przynosi dobre rezultaty.
Profesor Bolesław Kasprowicz objął funkcję przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Nautologicznego na IV Walnym Zebraniu Członków Towarzystwa, które odbyło się 22 i 23 listopada 1969 r., a miejscem obrad był aula Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Na zastępców przewodniczącego wybrani zostali prof. Tadeusz Szczepaniak i dr Władysław Drapella. Wiceprzewodniczący pełnili funkcję do 22 lutego 1971 roku, kiedy w ich miejsce wybrano prof. Witolda Urbanowicza i doc. dr. hab. Andrzeja Piskozuba.
W 1972 roku Polskie Towarzystwo Nautologiczne liczyło w całym kraju 125 członków fizycznych skupionych głównie w takich ośrodkach jak Gdańsk, Gdynia i Szczecin, ale także w Warszawie, Toruniu, Krakowie i Poznaniu, mając zarazem 58 członków prawnych, tj. instytucji i firm żeglugowych, stoczni produkcyjnych i remontowych, przedsiębiorstw współpracujących z przemysłem okrętowym, z firmami żeglugowymi i rybackimi, portowymi, szkołami morskimi, administracją morską, a także średnimi szkołami morskimi i śródlądowymi, instytucjami żeglugi śródlądowej i in. Dla porównania warto dodać, że 1 lutego 2014 roku Towarzystwo liczyło 232 członków, w tym około 70 profesorów, a wśród członków są również zamieszkujący np. w Australii, Kanadzie, Anglii, Niemczech, Szwecji, Francji czy Włoszech.
W Polskim Towarzystwie Nautologicznym w okresie pełnienia funkcji przewodniczącego przez prof. Bolesława Kasprowicza następujące komisję naukowe prowadzili: Komisję Historii Żeglugi – prof. dr hab. Maciej Krzyżanowski, Komisję Historii Okrętownictwa – prof. Witold Urbanowicz, Komisję Historii Portów – dr Stanisław Laskowski, Komisję Historii Środowisk Nautycznych – prof. dr Kazimierz Kubik, Komisję Historii Marynistyki – doc. Dr hab. Jan Tuczyński, Komisję Dokumentacji i Poradnictwa – dr Walenty Aleksandrowicz, Komisja Leksykografii i Terminologii nie posiadała przewodniczącego. Szefem Komisji Kultury Morskiej działającej wspólnie z Kom. Org. Oddziału Polskiego ICMAR był doc. dr hab. Andrzej Piskozub. Należy dodać, że niektóre komisje po wykonaniu zadań ulegają likwidacji, natomiast w miarę aktualnych potrzeb powołuje się nowe, np. Wychowania Morskiego, Ligi Morskiej i Rzecznej, Piłsudczykowską, Generała Mariusza Zaruskiego i inne.
Zarząd PTN poświęcił wiele wysiłku i czasu kontynuacji starań o wpisanie Polskiego Towarzystwa Nautologicznego na listę towarzystw specjalistycznych dotowanych przez Polską Akademię Nauk. Między innymi właśnie na tym polu wiele starań poczynił prof. Bolesław Kasprowicz. Już w marcu 1958 roku Sekretariat Naukowy PAN podjął uchwałę o otoczeniu Towarzystwa opieką Polskiej Akademii Nauk (z klauzulą objęcia w miarę możliwości stałą dotacją), jednak pomimo ponawianych działań i przedstawianiu wielu pozytywnych aspektów towarzyszących tej decyzji starania zarządu nie przyniosły pozytywnych rezultatów. 23 czerwca 1972 roku zarząd PTN otrzymał pismo z Wydziału I PAN informujące, że „Zastępca Sekretarza Naukowego PAN nie widzi niestety możliwości objęcia Polskiego Towarzystwa Nautologicznego dotacją Polskiej Akademii Nauk, co jest wynikiem braku dodatkowych środków finansowych”. W piśmie sugeruje się jednocześnie wystąpienie z ponownym wnioskiem w roku następnym.
Dużą wagę przywiązywał zarząd PTN do sesji wyjazdowych Prezydium Polskiej Akademii Nauk odbytej w Gdańsku 9 listopada 1971 roku. Zawarte zostało wówczas porozumienie pomiędzy Prezydium Polskiej Akademii Nauk a Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku o współpracy i koordynacji działań organizacyjnych związanych z rozwojem placówek naukowych Polskiej Akademii Nauk regionu gdańskiego. We wrześniu i październiku 1971 roku zarząd przygotował memoriały w sprawie rozwoju nauki i potrzeb związanych ze współpracą na Wybrzeżu Gdańskim i przedłożył je jako materiał przygotowawczy do sesji PAN w Gdańsku przewodniczącemu zespołu jednostek PAN regionu gdańskiego prof. dr. inż. Stanisławowi Hückelowi, przekazując je także Wydziałowi Nauki i Oświaty KW PZPR w Gdańsku oraz wiceprzewodniczącemu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku Łukaszowi Balcerowi. W memoriałach, oprócz ogólnych zagadnień dotyczących rozwoju nauki w regionie gdańskim, zarząd poruszył także sprawę aktywizacji badań nautologicznych rozwoju Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, Zespołu Badań Nautologicznych i stworzenia Pracowni Nautologicznej. Te poczynania zarządu skwitowane zostały jednym krótkim zdanie w załączniku do Porozumienia stwierdzającym, że „[…] Polska Akademia Nauk rozważy formy opieki nad Polskim Towarzystwem Nautologicznym”. Do tej pory sprawy tej niestety nie rozważono.
Również w październiku 1971 roku działająca przy zarządzie grupa osób opracowała „Uwagi dotyczące aktywizacji badań nautologicznych oraz najważniejszych problemów rozwoju nauki, oświaty i kultury środowisk nautycznych w Polsce”, które były głosem Towarzystwa w ogólnonarodowej dyskusji nad wytycznymi KC PZPR na VI Zjazd Partii.
Piętnastoletnia działalność Towarzystwa doprowadziła do ustalenia pojęć i utrwalenia w polskim środowisku naukowym oraz wielu zagranicznych środowiskach naukowych polskiej koncepcji nautologii, dyscypliny naukowej par excellence historycznej, obejmującej swym zasięgiem śródlądowe i morskie obszary aktywności nautycznej. Pojęcie nautologia weszło do języka naukowego i posługują się nim naukowy współpracujący z PTN, jego komisjami naukowymi i kwartalnikiem Nautologia. Termin wszedł już do polskiej leksykografii i został zarejestrowany w encyklopediach i słownikach.
Zarząd PTN starał się nie pomijać żadnej okazji do prezentowania swej koncepcji naukowej, zabiegał o poparcie wszelkich swoich poczynań u najwyższych władz naukowych kraju, wiele trudu i starań włożył w utrwalenie pozycji PTE, ale wobec zdecydowanego sprzeciwu niektórych osób w PAN nie był w stanie przezwyciężyć bariery obojętności, a nawet niechęci ze strony tych, od których spodziewał się opieki i pomocy. Zarząd PTN dążył do organizowania prowadzenia badań poprzez zespoły robocze złożone z historyków nauki i techniki, techników i praktyków morskich. Doceniając znaczenie i potrzebę badań nautologicznych wśród zróżnicowanej problematyki historycznej, Zakład Historii Nauki i Techniki PAN w Warszawie powołał w 1971 roku na wniosek Towarzystwa jako jeden ze swoich zespołów badawczych Zespół Badań Nautologicznych. Przewodnictwo zespołu powierzone zostało przewodniczącemu PTN prof. dr. Bolesławowi Kasprowiczowi. Zespół składał się w większości z członków PTN, a jego prace badawcze tematycznie wchodziły w zakres programów naukowych Zakładu Historii Nauki i Techniki PAN, natomiast Polskie Towarzystwo Nautologiczne zarezerwowało sobie szeroki pole badań w zakresie historii wszelkich spraw związanych z gospodarką morską i śródlądową i w tym zakresie nie zostało ograniczone uściśleniami tematycznymi.
Celem skonkretyzowania badań, urealnienia ich społecznej przydatności oraz zacieśnienia kontaktów z instytucjami i przedsiębiorstwami gospodarki morskiej, w wyniku wielu konferencji informujących o problemach badawczych i poszukiwaniach naukowych, zarząd PTN zawarł w latach 1972 i 1973 wiele porozumień o współpracy z: Instytutem Morskim w Gdańsku (12 lutego 1972 r.), Polskimi Liniami Oceanicznymi w Gdyni (12 lutego 1972 r.), Zjednoczeniem Morskich Stoczni Remontowych w Gdańsku (12 lutego 1972 r.), Zjednoczeniem Portów Morskich w Gdyni (26 maja 1972 r.), Zjednoczeniem Przemysłu Okrętowego w Gdańsku (17 października 1972 r.) czy Zjednoczeniem Żeglugi Śródlądowej i Stoczni Rzecznych we Wrocławiu (30 marca 1973 r.). Przedmiotem wspomnianych porozumień było „[…] ustalenie i zabezpieczenie takich form współpracy, które zapewnią badaniom nautologicznym intensywny rozwój oraz ustalą sposoby wykorzystywania wyników prac”. Strony porozumień zgodnie stwierdzają w nich: „[…] Badania nautologiczne dające najbardziej obiektywny wyraz rozwoju budownictwa okrętowego, portów, żeglugi wraz z procesami towarzyszącymi, stanowią ważny czynni w kształtowaniu prawidłowego rozwoju aktywności nautycznej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a więc gospodarki, nauki, oświaty i kultury, a także wychowania morskiego”. W porozumieniach stwierdza się również, że „[…]dotychczasowy dorobek polskiej nauki historycznej w zakresie badań nautologicznych jest zbyt skromny, aktywność prowadzonych nadań zbyt mała na potrzeby chwili obecnej – nieprzydatny natomiast czasom przyszłym[…]” oraz że „[…] badania nautologiczne były w przeszłości i są obecnie prowadzone bezplanowo, dorywczo i wycinkowo, że brak jest ośrodka inicjującego i koordynującego badania oraz kształtującego młodą kadrę nautologów. W porównaniu z dorobkiem i aktywnością badawczą wielu krajów, stan i aktywność polskich badań nautologicznych wykazuje dysproporcje, co niewątpliwie przynosi straty na terenie międzynarodowym i nie jest bez znaczenia dla politycznego prestiżu Polski”.
Członkowie zarządu PTN dwukrotnie uczestniczyli w zjazdach Rady Towarzystw Naukowych i Upowszechniania Nauki, którego celem było spotkanie z przedstawicielami towarzystw naukowych ogólnopolskich i regionalnych oraz przedyskutowanie tematu „Współczesna rola towarzystw naukowych”. Przedstawicielem Polskiego Towarzystwa Nautologicznego na zjeździe był prof. dr Kazimierz Kubik. Z kolei 26-28 listopada 1972 roku w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni odbyła się I Krajowa Konfederacja Nautologiczna zorganizowana przez Ministerstwo Żeglugi, Zakład Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk i Polskie Towarzystwo Nautologiczne. Komitetowi Organizacyjnemu przewodniczył prof. dr Bolesław Kasprowicz, w skład Komitetu Organizacyjnego jako wiceprzewodniczący wchodzili: prof. dr Maciej Krzyżanowski, prof. dr Kazimierz Kubik, dr Stanisław Laskowski, prof. mgr inż. Witold Urbanowicz, dr Władysław Drapella jako sekretarz naukowy i mgr Witold Bublewski jako sekretarz organizacyjny. Miejscem obrad była aula (obecnie imienia kpt. ż.w. Tadeusza Meisnera). Otwarcie I Krajowej Konferencji Nautologicznej i prowadzenie sesji plenarnej powierzono kpt. ż.w. doc. dr. Danielowi Dudzie, rektorowi Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Konferencja została pozytywnie przyjęta przez wiceministra żeglugi Jerzego Szopę, uczestników konferencji i wysoko oceniona przez prasę.
Podczas konferencji wygłoszono następujące referaty: Anna Kortylewska Postęp techniczny i organizacyjny w transporcie wodnym śródlądowym w Polsce w okresie po II wojnie światowej, Maria Poradowska Żegluga w Ameryce Południowej w XIX-wiecznych opisach polskich podróżników, Zygmunt Sójka Sto lat żeglugi promowej na Bałtyku, Maciej Krzyżanowski Polska żegluga na szlakach morskich Afryki Zachodniej, Andrzej Jarosz Z początków okrętowych badań modelowych w Polsce, Jerzy Wiktorowicz Ewolucja techniczna krajowych statków rybackich w latach 1950 do 1968, Mieczysław Prosnak Eskadra oliwska Zygmunta III – próba rekonstrukcji, Bitwa pod Svoldr –pierwsze w dziejach wystąpienie floty polskiej, Witold Arkuszewski „Płock” i „Włocławek”, flagowe statki „Spółki Żeglugi Parowej Andrzej hr. Zamoyski et Company”, Adam Reszka Kurpiowskie czółno jednopienne (relikty rybołówstwa kurpiowskiego Narwi i Bugu z obrzeża Puszczy Białej), Zygmunt Kłodnicki Łodzie w południowo-wschodniej Polsce, Czesław Jeryś Z dziejów Stoczni Gdyńskiej, Walenty Aleksandrowicz Stocznia „Wisła” w Gdańsku (geneza i rozwój XIX – XX w.).
11 kwietnia 1973 roku na Ogólnopolskim Zjeździe Towarzystw Naukowych w Warszawie opracowane zostały wnioski w sprawie roli towarzystw w życiu naukowym kraju, ich statusu prawno-społecznego oraz określenia roli Polskiej Akademii Nauk w sprawowaniu opieki nad towarzystwami naukowymi. Polskie Towarzystwo Nautologiczne reprezentował na zjeździe dr Władysław Drapella.
Profesor Bolesław Kasprowicz był promotorem doktoratu honoris causa Eugeniusza Kwiatkowskiego. Oddajmy mu głos: „W dniu 17 sierpnia u łoża ciężko chorego inż. Eugeniusza Kwiatkowskiego, w obecności rektora Uniwersytetu Gdańskiego prof. dr. hab. Janusza Sokołowskiego wręczałem pierwszy dyplom doktora honoris causa nauk ekonomicznych Uniwersytety Gdańskiego, sędziwemu mężowi stanu. Stan fizyczny doktoranta nie pozwalał na to, aby uroczysta promocja mogła odbyć się podczas inauguracji roku akademickiego 1974/75.
Po wręczeniu dokumentu złożyliśmy twórcy pierwszej współczesnej realnej polskiej polityki morskiej hołd od ludzi morza i wybrzeża, od profesury i byłych studentów uczelni, do której powstania w jej pierwotnej strukturze walnie się przyczynił i w której w latach 1945-1948 wykładał zarys dziejów gospodarczych świata. Roztaczał wówczas przed młodymi perspektywy rozwoju polskiej myśli morskiej, której był inspiratorem, przydając jej z biegiem lat nowych wartości”. (Nautologia nr 3-4 (35-36), 1974).
W Nautologii (nr 3-4/1974 s.4) opublikowano: „Przyjmuję tę wysoką godność z największym wzruszeniem. Proszę o wyrażenie mej wdzięczności Rektorowi, Senatowi Uczelni, z którą wiążą mnie wspomnienia współpracy w latach czterdziestych. Jest to jeszcze jeden wyraz pozytywnej oczny mojej pracy, nie tylko w okresie międzywojennym, ale również czynnej współpracy w okresie bieżącego trzydziestolecia. Ten fakt jest symbolicznym dowodem owocnej współpracy, która przyniosła wiele pozytywnych rezultatów. Eugeniusz Kwiatkowski”.
Pięć dni po akcie promocji, 22 sierpnia 1974 r. Eugeniusz Kwiatkowski odszedł na zawsze.
25 kwietnia 1976 roku odbyło się w Gdyni Walne Zebranie Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, na którym w uznaniu całokształtu bogatego dorobku naukowego, dydaktycznego, organizacyjnego oraz działalności społecznej nadano jednomyślnie prof. r. Bolesławowi Kasprowiczowi godność Honorowego Przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Nautologicznego. Laudację wygłosił prof. dr hab. Tadeusz Szczepaniak.
Profesorowie Zbigniew Machaliński i Daniel Duda tak oceniali ten okres: „Z perspektywy lat można stwierdzić, że wkład Bolesława Kasprowicza w genezę i rozwój Towarzystwa był niepodważalny, spełniał on bowiem rolę zarówno autorytetu naukowego, jak i moralnego. Potrafił scalić różne nurty w Towarzystwie, zażegnywać spory i nieporozumienia, był niekwestionowanym autorytetem w wielu sprawach. Jemu i Witoldowi Bublewskiemu należy przypisać rolę inicjatorów nadania ministrowi Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu przez Senat Uniwersytetu Gdańskiego tytułu i godności doktora honoris causa”. Ministrowi Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu Towarzystwo poświęciło jedną ze swoich konferencji oraz specjalny numer kwartalnika, który Eugeniusz Kwiatkowski systematycznie czytał. 10 lipca 1971 roku Kwiatkowski przesłał na ręce redaktora naczelnego list, w którym można przeczytać:
„[…] List z dnia 24 VI br. otrzymałem łącznie z nad wyraz cennymi załącznikami. Nie to jest najważniejsze, że w periodyku Nautologia nr 17-18, poświęcono przyjazną uwagę mojej działalności w zakresie polityki morskiej państwa, ale fakt postanowienia Waszego czasopisma na tak wysokim poziomie naukowym. Jest to osiągnięcie tak wysokiej klasy, że szczerze obawiam się o przyszłość tej wspaniałej inicjatywy. Niejedno społeczeństwo o starych tradycjach morskich, o wysokim poziomie kultury może pozazdrościć nam tego Czasopisma. Stwierdzam to z najgłębszym przekonaniem i równocześnie żalem, że sam nie mogę współpracować czynnie – z powodu niedomagania na zdrowiu – z tą przebojową inicjatywą.
Dziękując za pamięć o mnie łączę życzenia największych osiągnieć w zakresie Waszej inicjatywy, tak cennej dla przyszłości naszego Narodu i Państwa”. [D. Duda, Z. Machaliński Polskie Towarzystwo op. Cit. S. 12-13]
Z dniem 25 kwietnia 1976 roku funkcję przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Nautologicznego powierzono prof. dr. hab. Maciejowi Krzyżanowskiemu. Profesor Bolesław Kasprowicz, mimo swego wieku zawsze uśmiechnięty, życzliwy, gdy tylko mógł, brał udział w pracach Zarządu Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, pełen pomysłów wnosił nowe wartości do prac Towarzystwa. W roku 1977 profesor Bolesław Kasprowicz został uhonorowany Nagrodą Prezydenta Miasta Gdyni. Wśród nagrodzonych znaleźli się także Franciszek Fenikowski, Edmund Kosiarz, Stanisław Katzer (Polskie Towarzystwo Nautologiczne) i Henryk Kabat.
15 czerwca 2013 r. w Rewie, gmina Kosakowo, woj. Pomorskie, odbyła się uroczystość nadania prof. Bolesławowi Kasprowiczowi tytułu Zasłużony Człowiek Morza wraz z odsłonięciem tablicy pamiątkowej w Alei Zasłużonych Ludzi Morza. Wnioskodawcą było Polskie Towarzystwo Nautologiczne. Uroczystości poprzedziła sesja popularnonaukowa, podczas której m.in. członkowie PTN i Związku Piłsudczyków RP Michał Szajna i Jakub Szajna wygłosili referat Profesor Bolesław Kasprowicz – życie i działalność. Tablicę prof. dr. Bolesława Kasprowicza odsłonili: przewodniczący Rady Gminy Kosakowo Mirosław Marek, dziekan Wydziału Ekonomicznego Uniwersytety Gdańskiego prof. Krzysztof Dobrowolski, prezes Oddziału Kaszubskiego Danuta Tocke, siostrzenica profesora Bolesława Kasprowicza Jolanta Kucharska oraz wnioskodawcy – członkowie Polskiego Towarzystwa Nautologicznego z prezesem prof. Danielem Dudą na czele.