user_mobilelogo

aleja panorama

slideshow-bottom

W miejscowości Rewa w gmienie Kosakowo nieopodal cypla Rewskiego mieści się Ogólnopolska Aleja Zasłużonych Ludzi Morza im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Każdego roku w lipcu w Alei wmurowywane są tablice pamiątkowe w kształcie róży wiatrów upamiętniające Zasłużonych Ludzi Morza. Tytuł ten nadaje się osobie, która swym życiem, postawą i pracą przysporzyła sławy polskiemu morzu i przyniosła chwałę ojczyźnie. Polskie Towarzystwo Nautologiczne jest w składzie Kapituły przyznającej Tytuł oraz autorem wielu wniosków o nadanie tytułu "Zasłużony Człowiek Morza".

Tablice pamiątkowe                    Postumenty                    Galeria

slideshow-bottom

Tablice pamiątkowe

W Ogólnopolskiej Alei Zasłużonych Ludzi Morza dotychczas wmurowano 25 pamiątkowych tablic. Pierwsze trzy tablice upamiętniające Generała Józefa Hallera, Klemensa Długiego i Jana Leszczyńskiego uroczyście odsłonięto w lipcu 2004 roku.

Haller

Generał broni Józef Haller (ur. 13 sierpnia 1973 r., zm. 4 czerwca 1960 r.) generał broni Wojska Polskiego, działacz polityczny i społeczny, kawaler Orderów Orła Białego i Virtuti Militari. W czasie I wojny światowej dowódca II Brygady Legionów. Twórca Błękitnej Armii, na czele której przybył do Polski w 1919 roku. Generałowi Hallerowi powierzono dowództwo Frontu Pomorskiego, utworzonego w celu pokojowego i planowego zajęcia Pomorza, przyznanego Polsce na mocy ustaleń Traktatu Wersalskiego. 10 lutego 1920 generał Haller wraz z ministrem spraw wewnętrznych Stanisławem Wojciechowskim oraz nową administracją Województwa Pomorskiego przybył do Pucka, gdzie dokonał symbolicznych zaślubin Polski z Bałtykiem.

Generał Haller był także Generalnym Inspektorem Armii Ochotniczej. Podczas Bitwy Warszawskiej dowodził wojskami broniącymi przedpola stolicy, był członkiem Rady Obrony Państwa, a następnie był dowódcą frontu północno-wschodniego. W 1922 został posłem do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Dlugi

Klemens Długi (ur. 18 listopada 1886 r., zm. 1972 r.) Najbardziej znany armator rewski. Powołany do służby wojskowej w II Dywizji Morskiej w Wilhelmshaven w 1908 r. Po zakończeniu służby wojskowej, pływał na statkach handlowych w Bremen i Hamburgu. Drugi raz zostaje zmobilizowany do służby w 1917 roku do I Morskiej Dywizji w Kiel-Garden. Właściciel szkuty "Henrich" i przekazanej mu przez ojca Józefa szkuty "Helena". Szyper Żeglugi Przybrzeżnej i Żeglugi Małej. Na szkucie "Helena" pływa aż do jej zatopienia w wyniku ostrzału artyleryjskiego 12 marca 1945 r. na Zatoce Puckiej pod Osłoninem.

 

 

Pływał jako marynarz na statkach handlowych, przed I wojną światową został zmobilizowany do Marynarki Wojennej. - See more at: http://www.kosakowo.pl/strona/?q=node/577#sthash.wIFxkISY.dpuf
 

Leszczynski

Jan Leszczyński (ur. 14 maja 1881 r., zm. 1942 r.) Urodzony w Mechelinkach, przez całe życie związany z morzem. Wychowawca kadr morskich, żaglomistrz i bosman na żaglowcach szkolnych "Lwów" i "Dar Pomorza". Wykładowca Szkoły Morskiej w Tczewie i Gdyni.

Borchardt

Karol Olgierd Borchardt (ur. 25 marca 1905 r., zm. 20 maja 1986 r.) Pisarz marynista i kapitan żeglugi wielkiej. Absolwent Szkoły Morskiej w Tczewie, załogant statku szkolnego "Lwów" i "Dar Pomorza". Pracę w marynarce handlowej rozpoczął na s.s. "Rewa". Następnie na stanowiskach od asystenta pokładowego do starszego oficera służył na statkach s.s. „Polonia”, s.s. „Pułaski”, m.s. „Piłsudski”, s.s. „Kościuszko”. Wychowawca i nauczyciel wielu roczników oficerów marynarki handlowej i rybołówstwa. Po wybuchu II wojny światowej piastował stanowisko starszego oficera na m.s "Piłsudski", a po jego tragicznym zatonięciu na m.s. "Chrobry". Wykladowca w Państwowej Szkole Morskiej i Szkole Rybołówstwa Dalekomorskiego. Autor między innymi takich powieści marynistycznych "Znaczy kapitan", "Szaman morski", "Krążownik spod Somosierry" czy "Kolebka nawigatorów".

Necel

Augustyn Necel (ur. 22 lipca 1902 r., zm. 29 października 1976 r.) Pisarz kaszubski, rybak. Od 1926 r. pracował w Morskim Laboratorium Rybackim w Helu. W 1939 r. był żołnierzem walczącym w obronie Wybrzeża a następnie uczestnikiem ruchu oporu na Pomorzu. W 1946 r. otrzymał Medal Zwycięstwa i Wolności, a w 1954 r. Złoty Krzyż Zasługi. W 1955 r. ukazała się pierwsza powieść Necla "Kutry o czerwonych żaglach". Popularyzował tematykę morską w powieściach "Saga o szewdzkiej checzy", "Maszopi", "Krwawy sztorm", "Złote klucze" oraz wielu innych. Zwany "kaszubskim Sienkiewiczem" i "kronikarzem spod Rewskiej Blizy".

UnrugJózef Michał Hubert Unrug (ur. 7 października 1884 r., zm. 28 lutego 1973) polski wiceadmirał i morski oficer pokładowy, jeden z pionierów Polskiej Marynarki Wojennej, bohaterski obrońca Wybrzeża we wrześniu 1939 r., wielki patriota i Kawaler Złotego Krzyża Virtuti Militari.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego w stopniu kapitana, który zdobył służąc w niemieckiej flocie wojennej. Piastował stanowisko kierownika Wydziału Operacyjnego w Departamencie Spraw Morskich w Warszawie, a następnie szefa nowopowstałego Urzędu Hydrograficznego w Gdyni. W 1921 r. został Szefem Sztabu Dowództwa Floty. W 1925 Prezygent RP powierzył komandorowi Unrugowi stanowisko dowódcy Floty w Gdyni. W 1933 awansowany do stopnia kontradmirała. Dowódca Obrony Wybrzeża we wrześniu 1939 r. Po kapitulacji Helu 2 października wraz z polskimi marynarzami trafił do niewoli. Po opuszczeniu niewoli został zastępcą szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. W 1946 awansowany na wiceadmirała. Wielokrotnie odznaczany m.in. Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zaruski

Generał Mariusz Zaruski (ur. 31 stycznia 1867 r., zm. 8 kwietnia 1941r.) Generał Wojska Polskiego, adiutant prezydenta RP, pionier polskiego żeglarstwa i wychowania morskiego, taternik.

Absolwent Szkoły Morskiej w Archangielsku, kapitan statku "Nadieżda" pływającego po morzach arktycznych. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie następnie w Zakopanem inicjator powstania TOPR. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich do 1 Pułku Ułanów, a po siedmiu latach został jego dowódcą. Formator i dowódca 11. Pułku Ułanów. Odznaczony Virtuti Militari podczas walk o Wilno oraz kilkakrotnie Krzyżem Walecznych. Mianowany na generała brygady został adiutantem prezydenta Stanisława Wojciechowskiego w 1923 r. Po przejściu w stan spoczynku w 1925 r. propagował żeglarstwo i jachting morski. Organizator Jacht Klubu Polskiego, inicjator powstania Ligi Morskiej i Rzecznej, twórca Komitetu Floty Narodowej, z którego funduszy został zakupiony m.in. żaglowiec "Dar Pomorza". Był projektodawcą Inspektoratu Wychowania Morskiego Młodzierzy. Od 1935 r. kapitan na szkunarze "Zawisza Czarny", prezes Polskiego Związku Żeglarskiego. Po wybuchu wojny aresztowany przez NKWD, zmarł z dala od kraju. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Matyjewicz-Maciejewicz

Konstanty Matyjewicz-Maciejewicz (ur. 11 listopada 1890 r., zm. 25 listopada 1972 r.) Absolwent Morskiego Korpusu w Petersburgu, odbył służbę w rosyjskiej marynarce wojennej, ukończył Oficerską Szkołę Podwodnego Pływania. W 1921 r. repatriował do Polski i rozpoczą pracę wykładowcy w Szkole Morskiej w Tczewie. W 1922 r. otrzymał stanowisko starszego oficera na żaglowcu szkolnym "Lwów", a w 1926 r. został jego dowódcą. Następnie komendant "Daru Pomorza" i organizator rejsu dookoła świata w latach 1934 i 1935. W maju 1939 r. mianowany zastępcą dyrektora Państowej Szkoły Morskiej. Organizator Polskiej Szkoły Morskiej w Szczecinie.

Kwiatkowski

Eugeniusz Kwiatkowski (ur. 30 grudnia 1888 r., zm. 22 sierpnia 1974 r.) W czasie I wojny światowej żołnierz Legionów Polskich i współpracownik Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1926 r. minister przemysłu i handlu, przyczynił się do budowy portu Gdynia i fabryki związków azotowych w Mościcach. Propagator rozwój handlu morskiego i powstanie Dalekomorskiej Floty Rybackiej.  Od 1935 roku wicepremier i minister skarbu. Po wybuchu II wojny światowej wraz z polskim rządem przekracza granicę Ruminii i zostaje internowany. Po zakończeniu wojny powraca do Polski i zostaje kierownikiem Delegatury Rządu ds. Odbudowy Wybrzeża oraz przewodniczącego Komisji Planu Rozbudowy Trójmiasta. W 1973 roku był recenzentem koncepcji budowy Portu Północnego. Uhonorowany doktoratem honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego za wkład w rozwój polskiej gospodarki morskiej.

Korzeniowski

Joseph Conrad Korzeniowski (ur. 3 grudnia 1857 r., zm. 3 sierpnia 1924 r.) syn polskich patriotów, marynarz na francuskich i brytyjskich statkach. Służąc w brytyjskiej marynarce handlowej zdawał kolejno egzaminy na II i I oficera aby ostatecznie uzyskać stopień kapitana i obwyatelstwo brytyjskie. Wszechstronny pisarz, autor wielu marynistycznych powieści. Do najbardziej znanych należą "Murzyn z załogi 'Narcyza'", "Tajfun", "Lord Jim".

Remiszewska-Damsz

Teresa Remiszewska-Damsz (ur. 19 czerwca 1928 r., zm. 2 marca 2002 r.) Polska żeglarka, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor żeglarstwa, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego i członek Rady Harcerskiego Kręgu Morskiego, prekursorka samotnego kobiecego żeglarstwa w Polsce.

Otrzymałą nagrodę "Rejs Roku" za pierwszy samotny rejs bałtycki kobiety na s/y "Zenit". Była czwartą kobietą, która na jachcie "Komodor" samotnie przepłynęła Atlantyk. Dziennikarka pisma "Żagle i jachting motorowy". Propagatorka żeglarstwa w Polsce.


Hryniewiecki

Antoni Hryniewiecki (ur. 1878 r., zm. 1945 r.) Naczelnik Morskiego Urzędu Rybackiego w Gdyni oraz kierownik Stowarzyszenia Morski Instytut Rybacki. Stworzył podwaliny pod rozwój rybołówstwa dalekomorskiego i przybrzeżnego. Inicjator administracji rybołówstwa morskiego.

Teliga

Leonid Teliga (ur. 28 maja 1917 r., zm. 21 maja 1970 r.) Wybitny polski żeglarz jachtowy. Uprawnienia żeglarskie zdobył w Wojskowym Ośrodku Szkoleniowym Yachtingu Morskiego w Jastarni w 1938 roku. Po wojnie pracował jako dziennikarz, tłumacz oraz instruktor żeglarstwa. Jako pierwszy polak samotnie okrążył Ziemię na własnoręcznie zbudowanym jachcie "Opty". Rejs trwał niewiele ponad 2 lata.  Za to osiągnięcie zostaje odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Stankiewicz

Mamert Stankiewicz (ur. 22 stycznia 1889 r., zm. 26 listopada 1939 r.) Ukończył Morski Korpus Kadetów w Petersburgu i służył w rosyjskiej marynarce wojennej. W czasie I wojny światowej był oficerem nawigacyjnym na flagowym okręcie Floty Bałtyckiej – krążowniku Ruryk podczas operacji w Zatoce Ryskiej, później jego dowódcą. Od czerwca 1921 w Polsce, zweryfikowany jako komandor podporucznik skierowany do Szkoły Morskiej w Tczewie jako nauczyciel i kierownik Wydziału Nawigacyjnego. Równolegle uczy nawigacji i astronomii w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu. Dowodził szkolnym żaglowcem Lwowów. W 1927 r. został kapitanem pierwszego statku zakupionego dla Polskiej Marynarki Handlowej - ss "Wilno". Następnie dowodził kolejno transatlantykami "Pułaski", "Polonia" i "Piłsudski". 26 listopada 1939 roku kapitan Mamert ginie wraz załogą, gdy polski transatlantyk "Piłsudski", płynący wtedy jako transportowiec na spotkanie konwoju, zaraz po opuszczeniu Newcastle, trafiony został dwiema niemieckimi torpedami.

Romanowski

Bolesław Romanowski (ur. 22 stycznia 1889 r., zm. 26 listopada 1939 r.) Absolwent Wydziału Morskiego Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej, ukończył Kurs Podwodnego Pływania. W latach od 1929 do 1964 roku służył w Marynarce Wojennej. Służbę rozpoczą jako oficer wachtowy na torpedowcu "Kujawiak". Następnie służył jako oficer nawigacyjny na ORP "Zbik" i oficer wachtowy ORP "Wilia" oraz na niszczycielu ORP "Wicher". Przed wybuchem II wojny światowej został oficerem broni podwodnej na ORP "Wilk", a następnie zastępcą dowódcy ORP "Sokół". Podczas II wojny światowej dowodził ORP "Jastrząb", ORP "Dzik" i grupą okrętów podwodnych, natomiast po wojnie przyprowadził okręt "Błyskawica" do kraju, został dowódcą ORP "Sęp" i dywizjonu okrętów podwodnych. Karierę zakończył na stanowisku zastępcy komendanta Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej ds. okrętów szkolnych i praktyki morskiej. W latach 1961-1964 dowodził harcerskim żaglowcem "Zawisza Czarny". Autor wspomnień "Torpeda w celu" (1958).

Bublewski

Witold Bublewski (ur. 20 czerwca 1904 r., zm. 22 lipca 2007 r.) Harcmistrz, porucznik AK, kpt. Marynarki Wojennej, jachtowy kapitan zeglugi wielkiej, Honorowy Komandor Związku Harcerstwa Polskiego, inicjator powstania w 1930 r. Harcerskich Drużyn Żeglarskich w Głównej Kwaterze Harcerzy. Komendant Międzynarodowego Zlotu Skautów Wodnych. Zainicjował pozyskanie jachtów "Zawisza Czarny" i "Zawisza Czarny II" dla harcerstwa polskiego. W czasie II wojny światowej walczył w obronie Płocka, Warszawy i Modlina. Twórca i komendant Centrum Wychowania Morskiego ZHP w Gdyni w latach 1959-1969. Witold Bublewski był w latach 1946–1948 kierownikiem Działu Zagadnień Wybrzeża Zachodniego w Delegaturze Rządu do Spraw Wybrzeża w Gdańsku. Współpracował z ministrem Eugeniuszem Kwiatkowskim uruchamiając porty w Darłowie i Kołobrzegu i powołując Związek Gospodarczy Miast Morskich. Odznaczony  m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Krzyżem AK, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Mokwa

Marian Mokwa (ur. 9 kwietnia 1889 r., zm. 15 czerwca 1987 r.) Malarz marynista silnie związany z Wybrzeżem. W latach 1907-1909 kształcił się w Akademiach Sztuk Pięknych w Norymberdze i w Berlinie, a równocześnie wiele podróżował odwiedzając wiele państw Eurpy i Azji. W latach 1915-1917 w armii pruskiej pełnił funkcje malarza korespondenta wojennego. Na stałe osiedlił się w Sopocie w 1917 r. i rozwinął się artystycznie. Brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą  m.in. w Monachium, Berlinie, Sztokholmie, Londynie. Z jego inicjatywy i funduszy powstałą „Galeria Morska” w Gdyni. Zgromadzony tam zbiór obrazów artysty (ok. 550 prac) został zniszczony w 1939 roku. Honorowy Obywatel Sopotu, autor ok. 9 tysięcy obrazów olejnych i akwareli.

Demel

Kazimierz Demel (ur. 9 marca 1889 r., zm. 27 września 1978 r.) Biolog, pionier polskich badań na morzu. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Specjalizację w zakresie biologi morza i ekologi rozpoczął wraz z podjęciem pracy w Warszawskim Towarzystwie Naukowym. W 1923 roku rozpoczął pracę w Morskim Labolatorium, a nastęnie w Stacji Morskiej. Od 1938 r. doktor filizofii. W 1945 r. został zastępcą kierownika reaktywowanego Morskiego Laboratorium Rybackiego, a po połączeniu tego Laboratorium z MIR - kierownikiem Zakładu Oceanografii i zastępcą dyrektora d/s naukowych. Habilitację obronił na Uniwersytecie Jagielońskim w 1950 r. a tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1957 r. Przez wiele lat był wykładowcą w Szkole Rybołówstwa Morskiego w Gdyni, w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Sopocie oraz na Wydziale Rybackim w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie, gdzie był kierownikiem Katedry Oceanografii i Biologii Morza. Współorganizował też kursy biologii morza dla studentów, najpierw w Helu, a potem w Gdyni. Przez wiele lat był ekspertem w Międzynarodowej Radzie Badań Morza. Od 1991 r.  za wybitne osiągnięcia naukowe i organizacyjne w badaniach oraz w popularyzacji wiedzy o morzu nadawany jest Medal im. Profesora Kazimierza Demela.

Karweta

Admirał Floty Andrzej Karweta (ur. 11 czerwca 1958 r., zm. 10 kwietnia 2010 r.) Absolwent Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni. Służbę w armii rozpoczął w 13. Dywizjonie Trałowców 9. Flotylli Obrony Wybrzeża w Helu. W 1986 roku objął dowodzenie swoim pierwszym okrętem ORP „Czapla”. W latach 1989-1992 dowodził grupą taktyczną i okrętem ORP „Mewa”, a następnie rozpoczął służbę na stanowisku szefa sztabu 13. Dywizjonu Trałowców. W latach 1996-2002 dowodził 13. Dywizjonem Trałowców. W 2000 roku dowodził on w czasie ćwiczenia „Baltops” wielonarodowym zespołem sił trałowych. W 2002 roku admirał floty Andrzej Karweta zakończył niemal 20-letnią służbę w 13. Dywizjonie Trałowców. Skierowany został bowiem do pracy w dowództwie Sił Morskich NATO SACLANT w Norfolk (Virginia, USA), gdzie łączył obowiązki Polskiego Narodowego Przedstawiciela Wojskowego przy HQ SACLANT oraz zastępcy szefa Oddziału Broni Podwodnej. W 2003 roku, po rozwiązaniu SACLANT, został wyznaczony na stanowisko Narodowego Przedstawiciela Łącznikowego przy nowo powstałym Dowództwie Transformacji ACT w Norfolk. Po zakończeniu trzyletniej służby w dowództwach NATO, wrócił do kraju i objął obowiązki zastępcy dowódcy 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. 11 listopada, 2007 roku, został nominowany przez Prezydenta RP na stanowisko Dowódcy Marynarki Wojennej. W 2010 r. Prezydent RP, odznaczył admirała floty Andrzeja Karwetę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Garnuszewski

Antoni Walerian Garnuszewski (ur. 26 marca 1886 r., zm. 17 sierpnia 1964 r.) Ukończył Wydział Nawigacyjny Szkoły Morskiej w Odessie w 1906 r. ze złotym medalem, a następnie Wydział Budowy Okrętów w Politechnice Petersburskiej i Morską Szkołę Inżynierii w Kronsztadzie. W 1918 przejął od Niemców obiekty portowe oraz Żeglugę Wiślaną w Modlinie. W 1919 pełnił funkcję naczelnika Wydziału Ruchu Polskiej Żeglugi na Wiśle. Rok później skierowany do Departamentu dla Spraw Morskich Marynarki Wojennej jako pomocnik szefa sekcji. Następnie wyznaczony na stanowisko dyrektora Polskiej Żeglugi na Wiśle z równoczesnym pełnieniem funkcji dyrektora Szkoły Morskiej w Tczewie. Organizator i uczestnik rejsu „Lwowa” do Brazylii w 1923. Był autorem pierwszych polskich podręczników fachowych z zakresu budownictwa okrętowego ("Budowa okrętu" i "Teoria okrętu"). Od 1929 pełnił funkcje naczelnika wydziału administracji morskiej i zastępcy dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni. Przewodniczył komisji dyplomowej Polskiej Marynarki Handlowej. Po wojnie w 1945 został naczelnikiem Wydziału Żeglugi Głównego Urzędu Morskiego. W latach 1947-1949 był dyrektorem i wykładowcą Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni. Od 1950 pracował w Urzędzie Morskim w Gdyni. Był członkiem rady Naczelnej Polskiego Rejestru Statków.

Wenda

Tadeusz Apolinary Wenda (ur. 23 lipca 1863 r., zm. 8 września 1948 r.) Polski inżynier komunikacji, od 1920 r. główny projektant i kierownik budowy portu w Gdyni w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Od 1932 r. nadzorował dalsze prace już jako urzędnik Urzędu Morskiego w Gdyni. Prezes Towarzystwa Techników w Gdyni oraz prezes Towarzystwa Polsko-Francuskiego. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Urbanski

Kmdr Prof. Dr Józef Urbański (ur. 16 marca 1929 r., zm. 24 listopada 2008 r.) Absolwent Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni. Pełnił służbę na okrętach Polskiej Marynarki Wojennej jako dowódca kutra torpedowego, grupy kutrów, dowódcy dywizjonu ścigaczy i dowódcy niszczyciela ORP "Burza". W 1956 ukończył Akademię Marynarki Wojennej w Leningradzie z wyróżnieniem. Od 1959 roku ziazny z Wyższą Szkołą Marynarki Wojennej w Gdyni. Swoje życie poświęcił nawigacji. Od 1963 roku doktor, a od 1973 profesor nauk wojskowych.Twórca i wieloletni moderator Instytutu Nawigacji. Kierował i brał udział w 24 pracach naukowo-badawczych, był członkiem Komitetu Badań Morza PAN, członkiem Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Sekcji Nawigacji KG PAN. Doktor Honoris Causa Akademii Marynarki Wojennej. Autor ponad 200 artykułów, 40 skryptów i podręczników.

Hebel

Juliusz Hebel (ur. 21 lipca 1915 r., zm. 1996 r.) Ukończył studia na Politechnice Gdańskiej na Wydziale Budowy Okrętów. Członek Akademickieo Związku Morskiego. Został najmłodszym kapitanem jachtowym w Polsce. Po wojnie organizował polskie rybołówstwo przybrzeżne. Otrzymał najwyższe państwowe i resortowe odznaczenia m.in. order Budowniczego Polski Ludowej. W 1947 roku dowodził jachtem Szkwał w rejsie do Sandhamn, Sztokholmu i Visby. Otrzymał wtedy z rąk barona Cahier srebrny puchar za najszybsze przejście trasy Gdynia-Sandhamn. Był wicedyrektorem Zjednoczenia Gospodarki Rybackiej.  W latach 1978-1981 pracował w Irlandii jako Radca Handlowy Ambasady Polskiej. W Świnoujściu, w latach 1958-59, był jednym z pierwszych organizatorów i komandorów Jacht Klubu 4 Wiatry.

Ziolkowski

Kpt. ż.w. Tadeusz Ziółkowski (ur. 5 czerwca 1886 r., zm. 1940 r.) kapitan żeglugi wielkiej, komandor pilotów portu gdańskiego, "Pierwszy żeglarz Rzeczypospolitej". Jako szesnastolatek dostał się na szkolny żaglowiec "Grossherzogin Elizabeth". Pływał na wielu żaglowcach i parowcach. W 1910 zdał egzaminy i uzyskał stopień kapitana żeglugi wielkiej. 1910-11 odbywał służbę wojskową na pancerniku "Pommern". W październiku 1919 powrócił do Polski. 27 października 1920 powołany do Polskiej Marynarki Wojennej.  4 września 1921 został komendantem żaglowca szkolnego Marynarki Wojennej "Lwów". W maju 1923 "Lwów" pod jego dowództwem wypłynął w swój pierwszy dalekomorski rejs do Brazylii. W trakcie rejsu żaglowiec, jako pierwsza w historii polska jednostka, przekroczył równik. Zainicjował kampanię na rzecz wychowania morskiego wśród harcerzy i młodzieży akademickiej. Od 1932 był kierownikiem sportowo-żeglarskim Polskiego Klubu Morskiego, doprowadził do udziału polskiej ekipy żeglarskiej na igrzyskach olimpijskich w 1936. Ziółkowski został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

Postumenty

Od 2009 roku w Alei Zasłużonych Ludzi Morza umieszczane są postumenty.

Dar Pomorza tablicas.v. "Dar Pomorza" - zbudowany w latach 1909-1910 w Hamburgu jako Prinzess Eitel Friedrich, przekazany po I wojnie światowej Francji w ramach reparacji. Zakupiony w 1929 r., staraniem Pomorskiego Komitetu Floty Narodowej, wszedł do służby Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni jako Dar Pomorza. Pod polską banderą przepłynął 509 804 mil morskich, a na jego pokładzie wyszkoliło się 13 911 przyszłych oficerów PMH. W 1981 r. odznaczony Krzyżem Komandorskim z gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

 Helena tablica

"Helena" - ozdoba rewskiej flotylli szkut. Zbudowana w 1872 r. w Rewie dla Józefa Budy jako statek żeglugi przybrzeżnej do przewozu towarów masowych. Kolejni właściciele: Józef Długi i jego syn, Klemens. W 1919 r. została wyposażona w koło sterowe, zaś w 1927 r. przebudowana przez Klemensa na dwumasztowy kecz z pokaźnym bukszprytem. Mogła nieść nawet siedem żagli. W 1936 r. wyposażono ją dodatkowo w 20-konny silnik napędowy. W wyniku ostrzału artyleryjskiego zatonęła w dniu 12 marca 1945 r. na Zatoce Puckiej pod Osłoninem.

Iskra tablica

ORP "Iskra" - szkuner gaflowy. Zbudowany w 1917 r. w Holandii, zakupiono przez Polskę w grudniu 1926 r. 14 lutego 1928 r. w Stoczni Gdańskiej zakończono przystosowanie go do potrzeb szkoleniowych Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu. Otrzymał nazwę ORP "Iskra", od tytułu pisma młodzieżowego, za pośrednictwem którego zbierano fundusze na jego zakup. Przed wojną na jego pokładzie podchorążowie odbywali praktyki na wodach europejskich, na Morzu Śródziemnym i Atlantyku. Podczas II wojny światowej bazował w Gibraltarze wydzierżawiony brytyjskiej Royal Navy jako okręt-baza dla załóg okrętów podwodnych i ścigaczy torpedowych. W lipcu 1947 r. powrócił do Gdyni i dalej służył szkoleniu kadr Marynarki Wojennej. W 1974 r. szkuner wziął udział w pierwszej polskiej Operacji Żagiel 74. W grudniu 1975 r. wycofano go z czynnej służby. Przez dwa lata służył jako koszary Szkole Chorążych MW. 26 listopada 1977 r. skreślono go ze stanu Marynarki Wojennej. Został odholowany do Świnoujścia, gdzie pocięto go na złom w 1978 r. Dane techniczne: wyporność 538 t; wymiary 50,7 (z bukszprytem) × 7,9 × 3,8 m; szkuner gaflowy, powierzchnia żagli ok. 690 m2; 1 silnik spalinowy, 260 KM; szybkość 5,0 w. (pod silnikiem); załoga stała ok. 30 osób oraz do 40 słuchaczy. 

 

 s.s. "Lwów"Lwow slupek

Rewskie szkuty tablica

Rewskie Szkuty - pamięci piętnastu rewskich szkut tworzących w latach 1862-1945 kaszubską, przybrzeżną żeglugę towarową. Kiedy 10 lutego 1920 r. II Rzeczpospolita oparła swoje granice o brzeg Bałtyku, dziesięć z nich, poprzez fakt podniesienia biało-czerwonej bandery, dostąpiło zaszczytu zostania jej pierwszymi statkami handlowymi. Wydarzenia miało miejsce na Zatoce Puckiej.

 

marynarzon tablicaW hołdzie Oficerom i Marynarzom Polskiej Floty Handlowej, którzy oddali życie za Polskę w wojnie 1939-1945.

Zamordowanym tablica

W hołdzie zamordowanym wiosną 1940 roku przez NKWD ZSRR oficerom, policjantom i urzędnikom państwowym w Katyniu, Charkowie i Miednoje.

Galeria

 slideshow-bottom

Zdjęcia i opracowanie: Małgorzata Pająk

Gen. broni Józef Haller Von Hallenburg - urodzony 13 sierpnia 1873 r. w Jurczycach. Błękitny Generał, który wyzwolił i zaślubił Polskie Morze. W 1920 r. przybył do Pucka, gdzie dokonał symbolicznych zaślubin Polski z Bałtykiem. Zmarł w 1960 r. w Londynie, w wieku 87 lat. - See more at: http://www.kosakowo.pl/strona/?q=node/577#sthash.xRqR96to.dpuf