user_mobilelogo

Statut     Zarząd     Rada Naukowa     Jak zostać członkiem PTN      Walne zjazdy    PTN od 1957 do dziś  

slideshow-bottom

Czym zajmuje się Polskie Towarzystwo Nautologiczne?

Celem Polskiego Towarzystwa Nautologicznego jest inicjowanie, prowadzenie i popieranie badań oraz popularyzacja wiedzy w zakresie nautologii, a więc historycznego rozwoju żeglugi, portów, handlu morskiego, budownictwa okrętowego, rybołówstwa i innych pokrewnych dziedzin pracy człowieka na morzu oraz jej wpływu na kształtowanie się dziejów kultury i nauki poszczególnych społeczeństw, ze szczególnym uwzględnieniem warunków historycznych społeczeństwa polskiego.


 

Polskie Towarzystwo Nautologiczne od 1957 do dziś

Źródło: "55. Rocznica powstania Polskiego Towarzystwa Nautologicznego 1957-2012". Daniel Duda, Nautologia nr 149, 2012.

Tworzyli zręby Towarzystwa

Na lata 1952–1957 w wielu ośrodkach w Polsce, a szczególnie na Wybrzeżu przypada okres kształtowania się pojęcia i zakresu wiedzy nautologicznej. Pierwsze definicje i zasady tej nowej wiedzy opracował mgr Władysław Antoni Drapella, który też był inicjatorem powołania we wrześniu 1952 roku Podkomisji Nautologicznej w łonie Komisji Morskiej Towarzystwa Przyjaciół Nauki i Sztuki w Gdańsku.
Jak powiedział przyszły pierwszy Przewodniczący Tymczasowej Rady Głównej Polskiego Towarzystwa Nautologicznego Witold Urbanowicz: „Nautologia ma charakter międzydyscyplinarny, obejmując problematykę historyczną gospodarki i kultury morskiej, a w szczególności historii żeglugi, portów, okrętownictwa, ludzkich środowisk nautycznych, humanistyki morskiej oraz dziedzin pokrewnych i pomocniczych, jak terminologia i inne". Władysław A. Drapella dążył do rozwinięcia działalności tego gremium i jego usamodzielnienia. Dla idei tej pozyskał wielu zwolenników wśród pracowników nauki i działaczy morskich. Wśród nich byli: prof. Aleksander Rylke, prof. dr Ludwik Zabrocki, kmdr Karol Zagrodzki, doc. Witold Urbanowicz, dr Przemysław Smolarek, kpt. ż.w. Henryk Borakowski, kpt. ż.w. Tadeusz Meissner, inż. Waldemar Wallas. W efekcie tych prac powołano Komitet Organizacyjny przyszłego Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, którego pierwsze organizacyjne zebranie miało miejsce 18 stycznia 1957 r., kilka dni później w dniu 9 lutego 1957 r. na drugim posiedzeniu Komitetu Organizacyjnego PTN Władysław A. Drapella wygłosił referat pt. O przedmiocie i zakresie nautologii, w którym zawarł m.in. myśl powołania samodzielnego stowarzyszenia zajmującego się problematyką nautologiczną. Obu zebraniom przewodniczył wybitny uczony – kierownik Katedry Projektowania Okrętów Politechniki Gdańskiej, prof. dr inż. Aleksander Rylke [przekazał na tworzącego się Towarzystwa 500 zł; była to wówczas pensja nauczycielska], pierwsze protokołowała artysta malarz Maria Wlazłowska, drugie mgr Jadwiga Poterałowiczówna.

Powołanie Polskiego Towarzystwa Nautologicznego

Konstytucyjne zebranie Polskiego Towarzystwa Nautologicznego odbyło się 12 marca 1957 r. w ówczesnej siedzibie Państwowej Szkoły Rybołówstwa Morskiego w Gdyni, kierowanej przez kpt. ż.w. Henryka Borakowskiego. Zebraniu przewodniczył dyrektor Państwowego Instytutu Hydrometeorologicznego – Oddział w Gdyni, b. Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej (do 1953 r.) kmdr (rez.) Karol Zagrodzki. Projekt statutu przedstawił mgr Adam Muszyński, a zebrani po dyskusji dokument ten przyjęli. Powołano Radę Główną, której funkcje przewodniczącego powierzono doc. mgr. inż. Witoldowi Urbanowiczowi [wicedyrektor Instytutu Morskiego w Gdańsku], funkcję zastępcy objął kmdr Karol Zagrodzki, funkcję sekretarza generalnego powierzono mgr. W. A. Drapelli. Członkami Rady zostali: Władysław Antoni Drapella, adiunkt Zakładu Historii Nauki PAN, mgr inż. Hieronim Janczewski, sekretarz Rady Naukowej przy ministrze Żeglugi i Gospodarki Morskiej, starszy mechanik okrętowy inż. Michał Kisielewski, inspektor Chińsko-Polskiego Towarzystwa Maklerów Okrętowych, kmdr Stanisław Leszczyński, komendant Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej, mgr Stanisław Ludwig, pracownik naukowy Instytutu Morskiego, doc. dr Kazimierz Łomniewski, kierownik Katedry Geografii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, mgr Adam Muszyński, kierownik Biblioteki Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie, mgr inż. Marian Rakowski, wykładowca Szkoły Morskiej w Gdyni, dr Przemysław Smolarek, kustosz Działu Morskiego Muzeum Pomorza Zachodniego w Szczecinie, kmdr Czesław Witczak, kierownik Biura Historycznego Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni, mgr Zygmunt Żukowski, członek Komisji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku.
Ze względu na trudności lokalowe siedzibą nowo powstałego Polskiego Towarzystwa Nautologicznego było mieszkanie W. A. Drapelli w Gdyni-Orłowie. Statut Towarzystwa został zaakceptowany przez administrację wojewódzką oraz Komisję Towarzystw Naukowych przy Polskiej Akademii Nauk, która decyzją z dnia 11 marca 1958 r. objęła Towarzystwo opieką naukową i włączyła do podległych sobie stowarzyszeń.

Powołanie Oddziału Szczecińskiego PTN

Godzi się wspomnieć, że dnia 13 stycznia 1957 roku odbyło się w Szczecinie zebranie organizacyjne Oddziału Szczecińskiego PTN, gdzie funkcję przewodniczącego powierzono dr. Przemysławowi Smolarkowi. W dyskusji dążono do stworzenia w Szczecinie samodzielnego Szczecińskiego Towarzystwa Nautologicznego, ale większość poszła za głosem kpt. ż.w. Konstantego Maciejewicza, człowieka o wielkim autorytecie, zasługach w szkolnictwie morskim w okresie międzywojennym i powojennym, w tym stworzenie i przywrócenie cyklu nauczania w PSM w Gdyni i przyjęcie funkcji pierwszego dyrektora Państwowej Szkoły Morskiej w Szczecinie w mieście niezmiernie zrujnowanym – przyjęcia koncepcji jednego dla kraju Towarzystwa. Wybrano Sekcję Ekonomiczną, Sekcję Jachtową, Sekcję Oceaniczną i Sekcję historyczno-literacką. W dyskusji dążono i słusznie do potrzeby uzyskania opinii czynników terenowych i Polskiej Akademii Nauk oraz stworzenia ram organizacyjnych, opracowania statutu i rejestracji Towarzystwa. Były to niezmiernie cenne uwagi. Wyrażam pogląd, że może były też obawy o dyktat gdyńsko-gdański.

Powołanie Oddziału Gdańskiego PTN

25 kwietnia 1957 roku podczas obrad prowadzonych przez dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni inż. Waldemara Wallasa w siedzibie Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni, zebrani obradowali nad ostatecznym kształtem statutu Polskiego Towarzystwa Nautologicznego, planem pracy Towarzystwa i nad projektem budżetu. Plan działania i plan finansowy był opracowany w oparciu o przesłanki teoretyczne, wynikające raczej z potrzeb i wyobrażenia dyskutantów niż realnych możliwości. Możliwości powinien stworzyć nowo powołany zarząd Oddziału. Powołano Oddział Gdański PTN w następującym składzie: przewodniczący mgr Władysław A. Drapella, zastępca mgr Czesław Ptak, sekretarz Jadwiga Poterałowiczowa, zastępca sekretarza Izabella Gogolewska, skarbnik mgr Helena Kawianka. Członkowie zarządu Tadeusz Biernacki, kpt. mar. Edmund Kosiarz i redaktor Zygmunt Brocki. Sąd Koleżeński wybrano w następującym składzie: kpt. ż.w. Karol Olgierd Borchardt (przewodniczący) redaktor Stanisław Ludwig i mgr Adam Muszyński.

Sekcja Nawigacyjna

28 października 1957 r. w Sali konferencyjnej Oddziału Morskiego Polskiej Izby Handlu Zagranicznego w Gdyni odbyło się drugie zebranie organizacyjne Sekcji Nawigacyjnej. Sekcja postanowiła gromadzić materiały do dziejów rozwoju w Polsce wiedzy nawigacyjnej, rejestrować interesujące materiały spotykane w różnych pracach obcych gromadzić materiały biograficzne, zestawić i ogłosić listę polskich nawigatorów, podjąć badania nad polskim piśmiennictwem nawigacyjnym. Sekcja uznała za konieczne śledzenie bieżącego postępu wiedzy nawigacyjnej i dyskutowanie ważniejszych problemów na zebraniach naukowych. Jest to stanowisko słuszne. Współczesność jest ostatnim etapem rozwojowym badanego procesu nautologicznego, ogniwem wiążącym przeszłość z przyszłością i dlatego musi być przedmiotem zainteresowania historyków nawigacji.
Zebraniu przewodniczył kpt. ż.w. poseł na Sejm Tadeusz Meissner, główny nawigator Polskich Linii Oceanicznych. Referat o potrzebie prowadzenia badań nad rozwojem wiedzy nawigacyjnej wygłosił niezmordowany mgr Władysław A. Drapella.
Sekcja wybrała Prezydium: przewodniczący – kpt. ż.w. Henryk Borakowski, dyrektor Szkoły Rybołówstwa Morskiego, zastępca – kpt. ż.w. Karol Borchardt, sekretarz – kpt. ż.w. Wojciech Żaczek. Jak wynika z materiałów zawartych w Biuletynie Nautologicznym nr 4–6 (16–18) 1959 r.: Rada Główna PTN serdecznie dziękuje panu: prof. dr Michelowi Mollatowi z Paryża, Jerzemu Pertkowi z Poznania, kpt. ż.w. Jerzemu Mieszkowskiemu z Montrealu, panu Witoldowi Bublewskiemu z Sopotu, kpt. ż.w. Stefanowi Ciundziewickiemu z Nowego Jorku za nadesłanie dla biblioteki i zbiorów PTN cennych książek, czasopism i materiałów archiwalnych.

Powołanie Oddziału Poznańskiego

W gmachu Collegium Philosophicum Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu odbyło się 23 października 1957 roku zebranie organizacyjne Oddziału Poznańskiego PTN, przygotowane przez Edwarda Witczaka. Zebraniu przewodniczył prof. dr Ludwik Zabrocki. Referat zasadniczy o przedmiocie i zakresie badań nautologicznych wygłosił mgr Władysław A. Drapella. Zapoznał on również obecnych ze statutem i ogólnym planem działania PTN. Zebrani wybrali Zarząd w składzie: prof. dr Ludwik Zabrocki, mgr Józef Modrzejewski, mgr Lech Zimowski, Edward Witczak i sekretarz Maria Appeltowa. Wybrano również delegatów na 1 Walny Zjazd Towarzystwa, upoważniając Zarząd do wyznaczania dalszych, gdyby ilość członków Oddziału przekroczyła 20 osób. Oddział Gdański reprezentował red. Zygmunt Brocki.

Komitet organizacyjny Oddziału Warszawskiego

Z inicjatywy Komitetu Organizacyjnego PTN w Gdyni odbyło się w Warszawie w Pałacu Kultury i Nauki 5 lutego 1957 r. zebranie informacyjne. Celem jego było zapoznanie osób zaproszonych z zadaniami Towarzystwa oraz przedyskutowanie projektu powołania w Warszawie Oddziału PTN.
Zebranie prowadził mgr inż. H. Janczewski. Referat o nautologii, jej przedmiocie, zakresie badań i potrzebach wygłosił członek Komitetu Organizacyjnego PTN mgr W.A. Drapella. Zapoznał też zebranych z planami badawczymi, popularyzatorskimi, wydawniczymi i organizacyjnymi Towarzystwa. Zwrócił również uwagę na dużą rolę, jaką Oddział Warszawski powinien spełniać w realizacji celów Towarzystwa. W Oddziale Warszawskim powinny się skupiać badania nad historią polskiej i obcej żeglugi śródlądowej oraz problemami pokrewnymi.
Zebrani postanowili rozpocząć organizację Oddziału od powołania Komitetu Organizacyjnego Oddziału. Komitet po przekonsultowaniu zagadnienia z zainteresowanymi instytucjami i osobami, po opracowaniu projektu planu pracy Oddziału i przeprowadzeniu akcji prasowej zwoła zebranie konstytucyjne Oddziału. Postanowiono, że wszyscy obecni utworzą Komitet Organizacyjny Oddziału Warszawskiego. Wybrano prezydium w składzie: przewodniczący mgr inż. Hieronim Janczewski, zastępca dr Bronisław Miazgowski, sekretarz mgr inż. Włodzimierz Krzemiński. Do Komitetu weszli ponadto: Henryk Bagiński, doc. mgr inż. Janusz Ciążkowski, kmdr Stanisław Jabłoński, Bolesław Kozłowski, kmdr Jan Łuszczkiewicz, st. insp. Tadeusz Maliszewski, mgr inż. Stanisław Sokołowski, Jerzy Stępień (Włocławek), literat Janusz Stępowski, malarz, grafik Adam Werka, artysta malarz Monika Żeromska. Warszawski Oddział został poważnie zasilony osobami: prof. dr Józef Staszewski (przewodniczący Oddziału od września 1959 r), prof. dr inż. Jan Chmielowski, doc. mgr Henryk Samsonowicz, doc. dr Lidia Winniczuk, kmdr Jerzy Kłossowski, kpt. ż. w. Tadeusz Maliszewski.

Trzy pokolenia na rzecz nautologii

W pierwszym okresie istnienia Towarzystwa przyjęto, iż nautologia skupi wokół zadań statutowych wielką rzeszę członków przejętych ideą Polski Morskiej, bezsprzecznie ludzi wychowanych w II RP przesiąkniętych ideałami wielkiej organizacji Ligi Morskiej z jej wieloma odmianami, która obejmie szeroki zakres tematyczny, uwzględniający współzależność rozwoju wszystkich dziedzin morskich, że wypełni tę pustkę pozostałą po zlikwidowanej Lidze Morskiej. Stąd pojęcie nautologii jako zespołu dyscyplin naukowych badających historyczny rozwój procesów gospodarczych i społecznej aktywności człowieka na morzu z ich rezultatami, w różnych okresach czasowych oraz granicach przestrzennych. Uważa się, że nautologia ma charakter międzydyscyplinarny, obejmuje problematykę historyczną gospodarki i kultury morskiej, szczególnie zaś historii żeglugi, portów, okrętownictwa, szkolnictwa morskiego, instytucji morskich jak Urzędy Morskie, Izby Morskie, Polski Rejestr Statków przedsiębiorstwa transportu morskiego, sztauerskie, firmy spedycyjne, rzeczoznawcze, środowiska nautyczne, humanistyki morskiej oraz dziedzin pokrewnych.
Poważną troską władz Towarzystwa było zabezpieczenie finansowe dla swojej działalności. Główne nadzieje upatrywano w Polskiej Akademii Nauk. W tym celu utrzymano robocze kontakty z Zakładem Historii Nauki i Techniki. Jednakże mimo wielu wysiłków i starań nie udało się doprowadzić do wpisania na stałe PTN do zespołu stowarzyszeń dotowanych przez Akademię. Cały czas należało udowadniać potrzebę istnienia i działalności takiej Instytucji jak Polskie Towarzystwo Nautologiczne. Wydaje się, że stosunek do PTN, jak to bywało w socjalizmie, zależał od znajomości. Udało się jedynie zabezpieczyć przez pewien czas nominalną opiekę naukową oraz tzw. zlecenia wydawnicze pokrywające koszty publikacji. Z drugiej strony należy się dziwić, że instytucje gospodarki morskiej nie mogą czy nie potrafią utrzymać jednego Towarzystwa, dokumentującego ich działalność.
W ciągu pięćdziesięciu pięciu lat istnienia Polskiego Towarzystwa Nautologicznego przez jego szeregi przewinęły się trzy pokolenia ludzi i właśnie oni stanowili największy skarb. Reprezentowali zarówno środowiska naukowe, praktyków gospodarki i techniki morskiej jak i ludzi kultury i sztuki. Było to i jest nadal środowisko zróżnicowane politycznie i wiekowo. Odznacza się jednak tolerancją wobec siebie w dobrym tego słowa znaczeniu. Na forum Towarzystwa nie dochodziło do sporów natury ideologicznej i politycznej. Natomiast w sprawach merytorycznych wynikających ze statutu, a dotyczących ocen historycznych i perspektyw rozwoju gospodarki i kultury morskiej oraz obronności morskiej niejednokrotnie wysuwano różne oceny i koncepcje, dochodziło do polemik i sporów, miały one jednak charakter racjonalny. W każdym okresie swojego istnienia Towarzystwo wyłaniało bardzo zaangażowaną grupę swojego aktywu tworzącą prezydium i zarząd, Radę Naukową, Kolegium Wydawnicze, Redaktora Naczelnego i Sekretarza redakcji Nautologii, która w zmieniających się warunkach i okolicznościach niezależnie od permanentnie występujących trudności zdołała wykonywać niełatwe zadania statutowe i inne.
Właściwie od początku istnienia Towarzystwa dobrym jego duchem, scalającym wysiłki, wybierającym najlepsze opcje i działalność, tym, który był jednym z inicjatorów powstania PTN i odegrał istotną rolę w początkowym okresie jego istnienia jako redaktor „Biuletynu Nautologicznego" i „Nautologii" oraz zastępca przewodniczącego Zarządu Głównego, był dr W.A. Drapella [Orłowo]. Trwały ślad odcisnęli również: dr Walenty Aleksandrowicz [Wejherowo], Stanisław Bodniak, kpt. ż.w. Henryk Borakowski [Gdynia], mgr Witold Bublewski [Sopot], Marian Czerner [Koszalin, latarnictwo], prof. dr Jerzy Danielewicz [Bydgoszcz], mgr Zofia Drapella [Orłowo], prof. Daniel Duda [Gdynia, członek od 1965 r.], doc. dr Halina Evert-Kappesowa [Łódź], prof. dr Karol Górski [Toruń], prof. dr hab. Franciszek Gronowski [Szczecin], prof. dr hab. Andrzej Groth [Puck], prof. dr hab. Lucjan Hofman [Sopot], mgr Czesław Jeryś [Gdynia], prof. dr Bolesław Kasprowicz [Sopot], kmdr Jerzy Kłossowski [Warszawa], mgr kapitan marynarki Stanisław Kobyliński [Łódź], kpt. ż.w. kmdr Wieńczysław Kon [Gdynia], mgr inż. Jerzy Kotlarski, prof. Władysław Kowalenko [Poznań] [w nekrologu w „Nautologii" nr 2–3/1966 r. napisano: „(...) Wielki entuzjasta i popularyzator problematyki morskiej, wychowawca i wybitny uczony współtwórca Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, inicjator i kierownik Instytutu Morskiego i tegoż Uniwersytetu Ziem Zachodnich, Wyższej Szkoły Handlu Morskiego w Sopocie (...) Członek Rzeczywisty Polskiego Towarzystwa Nautologicznego"], prof. Maciej Krzyżanowski, prof. dr Kazimierz Kubik, dr Stanisław Laskowski [Sopot], prof. dr Kazimierz Libera [Warszawa], dr inż. Jerzy Litwin [Gdańsk, członek PTN od 1969 r. – od czasów studenckich], redaktor Stanisław Ludwig [Gdynia], prof. dr hab. Zbigniew Machaliński [Gdańsk], prof. dr Elżbieta Marszałek [Szczecin], kpt. ż.w. Tadeusz Meissner [Orłowo, Członek Rzeczywisty Polskiego Towarzystwa Nautologicznego], dr Ryszard Mielczarek [Gdynia], red. Jerzy Miciński [Gdynia], red. Edgar Milewski [Gdańsk], prof. Roman Pollak, dr Mieczysław Prosnak [Łódź], prof. Jerzy Przybylski [Gdynia], prof. dr Edwin Rozenkranz [Koszalin], prof. dr hab. Jan Kazimierz Sawicki [Gdańsk], dr Eligiusz Sitek [Orłowo, członek PTN od 1 VII 1969], prof. dr hab. Zygmunt Sójka [Gdańsk], prof. dr Donald Steyer [Gdynia], prof. dr hab. Tadeusz Szczepaniak [Sopot], prof. dr Stanisław Szymborski [Sopot], dr Ryszard Techman [Szczecin], prof. dr hab. Jan Tuczyński [Gdynia], prof. dr h.c. Witold Urbanowicz, prof. dr Aleksander Walczak [Szczecin], mgr Franciszek Wierzbicki, prof. dr hab. Robert Woźniak [Szczecin], nieżyjący już prof. dr Ludwik Zabrocki, komandor Karol Zagrodzki [Gdynia], prof. dr hab. Bogdan Zalewski [Sopot], prof. dr hab. Andrzej Zbierski [Gdańsk], kmdr Witold Żelechowski [Kraków] i wielu innych.

Czasopismo "Nautologia"

Do 2012 roku ukazało się ogółem 149 zeszytów „Nautologii", mamy dodatkowo dorobek w postaci „Biuletynu Nautologicznego", w tym podwójnych i potrójnych. W zeszytach znajdują się artykuły, referaty, materiały przedrukowane opatrzone komentarzem, materiały archiwalne opatrzone komentarzem i przypisami, głosy polemiczne, krótkie przyczynki autorskie zamieszczone w działach: materiały, noty, dokumentacja, przemówienia, bibliografie, sprawozdania z konferencji, sympozjów, posiedzeń, listy do redakcji, recenzje, biografie, nekrologi i wspomnienia pośmiertne, kronika i reklamy. Poszczególne zeszyty „Nautologii" były bogato ilustrowane, szczególnie w pierwszych latach istnienia pisma. Oprócz fotografii, fotokopii, map itp. zamieszczano liczne ozdobniki między tekstami. Z całego materiału ikonograficznego można wysegregować ponad 120 ilustracji portretowych. To zasługa dr. Władysława A. Drapelli, prof. Zbigniewa Machalińskiego, prof. Bolesława Hajduka i sekretarza redakcji dr. Ryszarda Mielczarka. Każdy numer „Nautologii" jest dyskutowany, założenia są przedstawiane przez redaktora naczelnego, uwagi i propozycje tematów, w tym do okładki, wnosi również przewodniczący PTN. Wspólnie podejmuje się decyzję o wielkości nakładu i objętości, mając oczywiście na uwadze nakłady finansowe.
Wokół „Nautologii", jedynego w Polsce czasopisma naukowego poświęconego problematyce morskiej [„Nasze Morze" ogłosiło upadłość, ostatni numer nr 3(75) ukazał się w marcu 2012 r.] skupiło się ponad 650 autorów, którzy na przestrzeni 55 lat wypełniali jego łamy. Byli to głównie pracownicy nauki reprezentujący różne dziedziny wiedzy morskiej, przedstawiciele nauk humanistycznych, ekonomicznych, przyrodniczych, medycznych, pedagogicznych, technicznych, muzealnicy i inni. Autorami byli również praktycy, głównie kapitanowie żeglugi wielkiej, mechanicy okrętowi, inżynierowie budownictwa okrętowego, oficerowie Marynarki Wojennej, dziennikarze, nauczyciele i działacze organizacji społecznych. W „Nautologii" zamieszczali swoje prace zarówno profesorowie jak i początkujący pracownicy naukowi. Pisali również autorzy z poza Polski. „Nautologia" to chyba jedyne polskie morskie pismo – dotychczas niezlikwidowane, lub wykupione za obce waluty! Wszystkie koszty związane z jego wydawaniem rosną, włącznie z wysyłką.

slideshow-bottom

Źródło: "55. Rocznica powstania Polskiego Towarzystwa Nautologicznego 1957-2012". Daniel Duda, Nautologia nr 149, 2012